Festiwal literacki Fantastyczny Miłosław



 Ostatnio było mnie jakby mniej na blogu (no dobrze, to trochę niedopowiedzenie, mam za sobą miesięczną nieobecność), ale wszystko to za sprawą Fantastycznego Miłosławia, organizowanego przez naszą bibliotekę festiwalu literackiego, dotowanego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego.
            Organizacja takiego festiwalu to… szał w trampkach. Umawia się artystów, pisarzy. Potem wymienia się jednych na drugich, bo ktoś jest akurat w Pekinie. Próbuje się zgrać ich harmonogram z planem dnia, który człowiek sobie już założył. Robi się wszystko, żeby biorący udział w wydarzeniu się nie nudzili. Wysyła się zaproszenia do uczestników i zaproszonych gości. Szykuje się dyplomy, nagrody, podziękowania. Ustawia się stoły, krzesła. Obsesyjnie liczy się filiżanki i sztućce (a i tak jesteśmy jeden widelec do tyłu). Podczas tego wszystkiego wykonuje się miliony telefonów i drugie tyle odbiera. I korespondencja. Mailowa i tradycyjna. Te wszystkie wizyty na poczcie.
            Godzina 0. I cały czas jest się na pełnych obrotach. Biega się od jednego miejsca do drugiego i w sumie zawsze jest się wszędzie i nigdzie. Nawet nie za bardzo można iść do toalety, bo akurat cię ktoś woła. Wita się gości (modląc się, żeby się nie pomylić, a jednak się człowiek myli), potem znów wykonuje się miliony telefonów, bo pisarz miał być dwadzieścia minut temu, ale ciągle go nie ma. Czy goście wrócili ze spaceru po mieście? Mają mały poślizg, ale to dobrze, bo herbata też jeszcze niegotowa. I gdzie jest zespół? Obiad je się między „na stojąco” a „jeszcze dzisiaj nie byłam w łazience!”. I taką ma się ochotę pogadać z panem pisarzem o życiu, śmierci i jajecznicy, ale czasu wystarcza tylko na to, żeby podpisał książki dla biblioteki. A Ty, zanim Cię zawoła jakiś DD reporter/uczestnik/ktoś, kto natychmiast potrzebuje, żebyś była, gdzie cię nie ma, zdołasz tylko wyjąkać: „czytałam Pana powieści, chciałabym…”.

            A potem przychodzi ten najważniejszy moment. Rozdanie nagród. Widzi się satysfakcję na twarzach tych fantastycznych młodych ludzi, którym chciało się wysilić i napisać opowiadanie na wymyślony przez ciebie konkurs (to nieważne, że zaraz znów wypełnia się tony papierów, bo przecież nagrodziło się ich pieniędzmi). Zjawia się zespół. I wreszcie wszyscy po prostu się bawią. A ty marzysz tylko o tym, żeby już zdjąć buty. Nie, zaraz, przegrywasz z akustyką sali i nie wszystko brzmi jak powinno. Ale zespół daje czadu, bo kafelki w łazience jednak odpadają.

            Koniec końców większość uczestników wyjeżdża zadowolona, ściskając cię serdecznie, tobie udaje się wykroić chwilę na rozmowę z zespołem, który tak lubisz i (alleluja!) zdejmujesz buty. Najchętniej usiadłabyś tam, gdzie stoisz, ale trochę nie wypada. Jeszcze trzymasz fason. Bo teraz sprzątanie.
            I wreszcie… można paść na pysk. Koniec i bomba, a kogo z nami nie było, ten trąba.  A od poniedziałku myślisz tylko o tym, jak tu znaleźć kasę na następną edycję. 

Zdjęcia autorstwa Liliany Szczepaniak, filmy nadkręciła Iwona Dopierała.

Komentarze

  1. Takie niewielkie spotkania fantastyczne są cudowne - jutro jadę na jedno, na pewno będzie fajnie :) Ale organizacja takich rzeczy to zawsze masakra... Morze nie siedziałam przy czymś takim, ale pomagałam organizować wystawę psów, co tez jest niezłym zamieszaniem.

    OdpowiedzUsuń
  2. Może morze,a może nie morze😉 w każdym razie gratulacje dla organizatorów i Intueri😊

    OdpowiedzUsuń

Publikowanie komentarza

Popularne posty

Etykiety

Pokaż więcej